امروز..بعد از چهار سال

آدما و چیزی که توی دلشون میگذره خیلی فاصله دارن با چیزی که ما دربارشون فکر میکنیم. چقدر امید پشت حرف های امروزش بود و چقدر درد...چند بار ازم خواست که به حرف هاش فکر کنم... فکر کردم. حالا مثلا از خدا بخوام که هیچوقت ف و حال قروقاطی و اشک های شوق و حسرتش رو تجربه نکنم...
برچسبها: براي اينكه يادم نره, تلخيجات

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 14:23 توسط سهيلا |