منو چجور آدمی میدونن که دوست دارن اولین نفری که از تلخ و شیرین زندگیشون با خبر میشه، من باشم؟ من خودم اتفاقای زندگیم رو مغزمو قلبم سنگینی میکنه. دیگه حوصله ندارم بشینم برای مگوهای بقیه هم جا باز کنم. انباری من پره از آت و آشغالای دور نریختنی گذشته و هیولاهای آینده. نمیخوام فضا تنگ تر و کثیف تر از چی...